Blogs

Levenslessen uit de natuur



Natuur als medicijn in tijden van Corona

De afgelopen dagen zijn we overspoeld door informatie rondom het corona virus. Waar mijn dagelijks leven vorige week nog voorspelbaar en gestructureerd was, is het nu onregelmatig , minder gestructureerd; al met al een stuk meer onzeker. De hele dag stromen er appjes en nieuwsberichten binnen met nieuwe feiten, maar vooral met meningen van mensen over wat er gebeurt. Iedereen probeert grip op de situatie te krijgen, maar dat is nu net wat niet lukt en wat ook niet kan. Niemand schijnt immers te weten hoe het totaalplaatje er nu eigenlijk uit gaat zien en wat het verloop van dit nare virus gaat zijn. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat het ons leven op zijn kop zet en dat het mij in ieder geval een beetje onzeker en wiebelig maakt. Ineens heb ik mijn 3 jongens hele dagen om me heen, moet ik puzzelen met opvang om mijn werk te kunnen doen en maak ik me zorgen of ik nog wel ergens paracetamol kan kopen.....Vanavond had ik enorm veel behoefte om even alleen te zijn. Ik heb mijn jas aangetrokken en ben de biesbosch in gewandeld. Het was een heerlijke zachte avond en ik werd getrakteerd op een waanzinnig mooie zonsondergang. Ik snoof de avondlucht op en voelde de stress uit mijn lijf verdwijnen. Even alleen....even afstand van de gekte. Wat zalig dat alles in de natuur gewoon zijn ding doet. Hier draait alles gewoon door. Ik weet niet hoe jij dat beleeft, maar voor mij is natuur en stilte diep verbonden met de aanwezigheid van God. In alles wat er groeit en bloeit zie ik Zijn scheppende en creatieve hand. Vanavond gaf dat me enorm veel rust. Buiten rook het niet naar angst, ziekte, onzekerheid of chaos. Nee, hier rook het naar gras, naar frisse lucht, naar de lente die op uitbarsten staat. Ik proef daar een belofte in; een belofte dat de Schepper er, ondanks onze wankeling, gewoon is en blijft. Dat geeft rust en relativeert de gekte voor mij. Mag ik jou bij deze uitnodigen om de stilte en natuur, vaker dan anders, op te zoeken deze periode? Je te laven aan de orde en structuur van de schepping, als tegenhanger van de onzekere toestand waar we in beland zijn? Ik wens je toe dat het je voedt en sterkt, zodat je daarna weer met liefdevolle aandacht verder kunt gaan met de taken die op je wachten.

Read more

Je doel bereiken; mag het je iets kosten?

Soms heb je van die onopgeloste dilemma's die ervoor zorgen dat je gaat piekeren; je gedachten gaan van a naar b, naar c en komen vervolgens weer aan bij punt a. Een gevoel van machteloosheid kruipt dan onder je huid. De afgelopen dagen liep ik met zo'n dilemma. Nu moet ik zeggen dat ik erg slecht tegen onzekerheden en losse eindjes kan, dus betrap ik mezelf wel vaker op piekeren. Ik pijnig mijn hersenen om te kijken of daar ergens een oplossing of fantastisch idee huist. Wandelen in de natuur helpt me vaak om mijn hoofd te legen en zaken in het juiste perspectief te plaatsen. Ik slenter wat, denk na, bid en probeer zaken helder te krijgen. Ik snuif dan soms letterlijk wat relativeringvermogen op lijkt het wel.

Afgelopen weekend was ik dus al vroeg te vinden in het natuurgebied achter mijn huis. Maar na een half uur was mijn hoofd nog steeds druk bezig en merkte ik dat ik maar moeilijk even alles los kon laten. (natuur blijft een middel...geen oplossing) Ik sloeg linksaf, een klein zandpaadje in. Tot ik gedwongen werd stil te staan, omdat de regen van afgelopen dagen vóor mij een enorme regenplas had gevormd. Ik keek even hoe diep hij was en concludeerde dat mijn voeten (zelfs al heb je mooie wandelschoenen) zeik en zeiknat zouden worden. Mijn eerste ingeving was : "rechtsomkeers Josien, niks aan te doen". Tot ik me afvroeg wat ik aan coachee zou vragen als ik hier nu aan het coachen was. Hmmm...ja ik zou waarschijnlijk de plas voorstellen als zijn dilemma/probleem en hem 2 keuzes geven: ga je er doorheen, of omheen met het risico op natte voeten of verstrikt te raken in de braamstruiken..(maar behaal je je doel) of ga je terug; kies je voor een ogenschijnlijk makkelijkere weg, met de kans dat je je doel niet, of veel later pas bereikt....?

Ik hoefde niet lang na te denken. Mijn eigen dillema vroeg me om een actieve houding in het oplossen ervan. Het vroeg me om het 'aan te gaan' ook al zal dat me wat kosten. Ik besloot er omheen te gaan, dwars door de bosjes en braamstruiken. ( Er doorheen was me iets te gortig ; er zijn grenzen...) Ik stapte de bosjes in en baande me een weg door de struiken. Geen idee waar ik terecht zou komen en me bewust van het feit dat ik eigenlijk alleen op de 'gebaande weg' mocht komen. Er zwiepten takken in mijn gezicht en braamtakken haakten aan mijn broek. Maár:.......ik kwam aan de andere kant van de plas uit, op de plek waar ik wilde zijn, hah!

Natuurlijk was er aan mijn dilemma niets veranderd. Maar wel aan mijn houding: ik heb de regie gepakt. Een stap gezet. En dat is een heel andere beleving dan machteloosheid! Dankbaar voor dit inzicht genoot ik vervolgens van waar ik was. De vroege morgen in de Biesbosch, fluitende merels en een frisse wind in mijn gezicht.

Wat doe jij als in jouw leven plassen ontstaan die je de weg versperren? Die ervoor zorgen dat je je pad niet kunt lopen en er machteloosheid de kop op steekt? Waar zou jij een stap kunnen zetten, de regie kunnen pakken, met het risico op natte voeten of doornen aan je broek? Durf je het aan? Ook als het je wat kost: kritiek van anderen misschien, een stemmetje dat zegt 'je kunt het niet', of een heleboel hobbels die je nog moet nemen. Maar al die moeite zou zomaar kunnen betekenen dat je jouw doel wél gaat bereiken. Dat je vérder kunt. En weet je: terwijl jij je een weg door de wildernis baant en hindernissen neemt, zie je soms zomaar dat je het niet alleen hoeft te doen. Kijk eens naar die supporters; die mensen om je heen, God...ze zijn er en juichen je toe vanaf de zijlijn.

Natuurlijk zijn er situaties waarbij je beter rechtsomkeers kunt maken, omdat je er nog niet aan toe bent om de hindernissen te nemen. Maar blijf kijken naar waar je eigenaar kunt zijn van de situatie, waar jij de regie wél kunt pakken. Je zult zien dat je dan zomaar sterker en minder machteloos bent dan je dacht en dat je ineens op weg bent naar de plek waar jij zo graag naartoe wilde . Durf je het aan? Ik ben benieuwd!


Read more

Traag, trager, traagst

Van adrenaline naar een 'zachte landing'

Read more

Heimwee en hoop

Vanmorgen ben ik even op de fiets gestapt om een rondje door de Biesbosch te fietsen. Het was heerlijk rustig. Een frisse wind in mijn gezicht. Mijn doel was niet: conditietraining of calorieën verbranden (had ik gisteren al gedaan ;) Nee; ik wilde even tot en bij mezelf komen en dan werkt het in de natuur zijn voor mij geweldig goed. Toen ik om me heen keek, viel me weer op hoe weinig leven er momenteel te zien is n de natuur; weinig groen. Veel nattigheid en dorheid. Niet echt iets om blij van te worden, vind ik.

Tot ik langs een bord fietste. Hierop stond: 'Bloemrijke Akkerrand'. Ik fietste voorbij en schoot in de lach: kijk eens naar de dorre en dode takken/struiken die eromheen staan. Waar je een paar maanden geleden nog getuige was van een bloemenzee, terwijl de zon je gezicht verwarmde, is het nu één en al dorheid. Geen kleur te bekennen. Een gevoel van heimwee bekroop me.

Als natuurcoach ontkom ik er natuurlijk bijna niet aan om hier symboliek in te zoeken en te vinden. Ik fietste terug en maakte deze foto. Want, zo bedacht ik me; "wat een hoop schuilt er in deze foto! ". We weten wel dat de natuur nu dor is en afsterft, maar we weten ook dat er allerlei processen gaande zijn waar we pas straks, ergens in april, weer getuige van zullen zijn. Processen die nieuw leven en kleur gaan brengen!

Is het niet ook zo in ons leven? Dat we soms met heimwee terugdenken aan periodes van bloei en kleur. Aan die tijd dat je relatie floreerde, dat je in een flow zat op je werk, je band met je kinderen zo hecht was......En, pijnlijk genoeg, moet je soms concluderen dat het allemaal niet meer zo bloeiend is. Dat je relatie pijnlijk dor lijkt, je baan saai is of je maar niet dichterbij je kind kunt komen... Durf je dat onder ogen te komen? Mag het even zo zijn? Durf je erop te vertrouwen dat er soms dorre periodes zijn, om daarna weer bloei mogelijk te maken?

Kun je ervoor kiezen om hoopvol te zijn? Ik denk het wel. Als je eerst durft te aanvaarden wat er nú is. Niet in een kramp blijft zitten, omdat je het nu ánders wilt. Processen de tijd durft te geven. Dan komt er misschien wel ruimte voor hoop. Kun je weer vooruit kijken. En sta je over een paar maanden misschien zomaar ineens in de zon bij een veld vol bloemen.....

Read more

Houd het luchtig

Door: Josien van Heusden

Read more