Blogs

Levenslessen uit de natuur



Traag, trager, traagst

Van adrenaline naar een 'zachte landing'

Read more

Heimwee en hoop

Vanmorgen ben ik even op de fiets gestapt om een rondje door de Biesbosch te fietsen. Het was heerlijk rustig. Een frisse wind in mijn gezicht. Mijn doel was niet: conditietraining of calorieën verbranden (had ik gisteren al gedaan ;) Nee; ik wilde even tot en bij mezelf komen en dan werkt het in de natuur zijn voor mij geweldig goed. Toen ik om me heen keek, viel me weer op hoe weinig leven er momenteel te zien is n de natuur; weinig groen. Veel nattigheid en dorheid. Niet echt iets om blij van te worden, vind ik.

Tot ik langs een bord fietste. Hierop stond: 'Bloemrijke Akkerrand'. Ik fietste voorbij en schoot in de lach: kijk eens naar de dorre en dode takken/struiken die eromheen staan. Waar je een paar maanden geleden nog getuige was van een bloemenzee, terwijl de zon je gezicht verwarmde, is het nu één en al dorheid. Geen kleur te bekennen. Een gevoel van heimwee bekroop me.

Als natuurcoach ontkom ik er natuurlijk bijna niet aan om hier symboliek in te zoeken en te vinden. Ik fietste terug en maakte deze foto. Want, zo bedacht ik me; "wat een hoop schuilt er in deze foto! ". We weten wel dat de natuur nu dor is en afsterft, maar we weten ook dat er allerlei processen gaande zijn waar we pas straks, ergens in april, weer getuige van zullen zijn. Processen die nieuw leven en kleur gaan brengen!

Is het niet ook zo in ons leven? Dat we soms met heimwee terugdenken aan periodes van bloei en kleur. Aan die tijd dat je relatie floreerde, dat je in een flow zat op je werk, je band met je kinderen zo hecht was......En, pijnlijk genoeg, moet je soms concluderen dat het allemaal niet meer zo bloeiend is. Dat je relatie pijnlijk dor lijkt, je baan saai is of je maar niet dichterbij je kind kunt komen... Durf je dat onder ogen te komen? Mag het even zo zijn? Durf je erop te vertrouwen dat er soms dorre periodes zijn, om daarna weer bloei mogelijk te maken?

Kun je ervoor kiezen om hoopvol te zijn? Ik denk het wel. Als je eerst durft te aanvaarden wat er nú is. Niet in een kramp blijft zitten, omdat je het nu ánders wilt. Processen de tijd durft te geven. Dan komt er misschien wel ruimte voor hoop. Kun je weer vooruit kijken. En sta je over een paar maanden misschien zomaar ineens in de zon bij een veld vol bloemen.....

Read more

Houd het luchtig

Door: Josien van Heusden

Read more

"Wel ontmoette ik daar mezelf"


21 november 2019.


Zoals gepland rij ik al om drie uur, meteen uit mijn werk richting ons boshuisje in Otterlo. In de auto voel ik mijn wangen gloeien van het ingespannen achter mijn pc zitten om een deadline te halen die eigenlijk 2 dagen geleden al verliep. Mijn hoofd zit vol onafgemaakte eindjes. Mijn zwarte peugeotje wringt zich tussen de gekte door van een gangbare middag op de A12 in de Randstad. Niet echt mijn ding eigenlijk; rijden in de randstad. Maar ach, het went. Mijn nek en schouders vertellen me al snel dat ik te gespannen aan het rijden ben. Ik activeer de cruise control, zet hem op 105 en zak wat onderuit.


Langzaam zie ik de omgeving veranderen; van bedrijfsterreinen naar weilanden. Van troosteloze flatgebouwen naar kleurige bossen en mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Ik ga rechtop zitten, niet van inspanning, maar omdat ik haast niet kan wachten mijn huisje in te stappen, het kacheltje aan te steken en me de komende dagen onder te dompelen in alles wat naar natuur ruikt. En, al doe ik dit iedere 14 dagen, het maakt me nog steeds zo blij als een kind.

Als ik aankom schiet het eekhoorntje de bosjes in. Lachend stap ik het nog steenkoude kleine houten huisje in en laat eerst het gaskacheltje brommen. Het is binnen 5 graden en het zal wel even duren voor het behaaglijk word. Ik besluit mijn wandelschoenen aan te doen en meteen maar even het bos gedag te gaan zeggen. Het is al tegen schemer; wie weet tref ik nog een hert of verdwaald zwijn! Flink doorstappend stap ik het zandpad op. Tot ik besef dat mijn hoofd nog helemaal niet hier is. Allerlei gedachten en indrukken dwalen door mijn hoofd en zorgen ervoor dat ik niet écht hier kan zijn. Ik besluit stil te staan en laat de overweldigende stilte op me in werken. Ik adem diep in, voel en zie mijn voeten op het zandpad. Ik focus me op de bomen in de verte, er hangt een mist in het bos. Dan richt ik mijn aandacht juist op wat heel dichtbij is; grassprietjes, wielsporen in het zand en gekleurde, natte, bladeren naast mijn schoen. Langzaam begin ik te landen. Ik haal nog een flinke teug boslucht mijn longen in en blaas langzaam uit.

De rest van mijn wandeling loop ik trager en staan al mijn zintuigen 'aan'. Wat een andere beleving dan 10 minuten geleden! Ik ben geen herten of zwijnen meer tegen gekomen. Wel ontmoette ik daar mijzelf. Het weekend kan beginnen....



Read more