Blogs

Levenslessen uit de natuur



EMOTIES STAPELEN en waarom je er beter mee kunt stoppen.

Zelf ben ik nogal een gevoelig diertje. De ganse dag komen er emoties in alle soorten en maten langs. Of ik het nu hoog sensitief, overgevoelig of levenslustig noem, ze zijn er gewoon. Ik ben één van de vele Hollanders die opgegroeid is in een enigszins 'calvinistisch , niet zeuren, maar doorgaan-gezin' . Ik had nog 2 zussen en een broer. Met mijn zussen samen waren we één explosie van gevoelens. (nog steeds trouwens ;) Er was best ruimte voor, en toch hebben we alle drie geleerd (ook op school en daarbuiten) de meeste van onze gevoelens in categorie 2 ( de "stapel-categorie") te plaatsen.

Nu, als veertiger ervaar ik dit als een niet constructief mechanisme. Wat er namelijk voordurend gebeurt, is dat het 'stapelen' even voor ruimte en verlichting zorgt. Ik parkeer de emotie, doorvoel hem niet, en ben er niemand mee tot last. Maar die stapel wordt natuurlijk groter en groter, en dan kan iets kleins als het stoten van mijn kleine teen of een grote mond van mijn zoon al voor een golf van emoties zorgen die nou niet echt in verhouding is met die zere teen....

Mensen die het stapelen ook tot hun overlevingsmechanisme hebben gemaakt (en geloof me, het zijn er véél!) , zullen herkennen dat deze stapel allerlei klachten gaat veroorzaken als hij te groot wordt. Lichamelijke klachten: chronische darmklachten, nek/hoofdpijn, slaapproblemen, vermoeidheid enz. Ook psychische klachten: een 'vol hoofd', overprikkeld raken, overmatig gerpikkeld reageren, niet meer kunnen relativeren, verslechteren van relaties enz.

Die laatste wil ik er even uitpikken. Als íets namelijk nagatieve invloed op relaties (of op jouw relatie) heeft, is het wel het stapelen van emoties. Ik wil de ander sparen, hou mijn (negatieve) emoties voor mezelf. Wil geen aansteller gevonden worden en zeker niet afgewezen worden door hem of haar...dus speel ik mooi weer. Maar oei, dat zorgt voor verwijdering. Wat er namelijk gebeurt, is dat je niet meer met je hart communiceert, maar in je hoofd blijft. Ik kan niet met mijn hart communiceren, als daar een groeiende stapel gevoelens (verwijten, teleurstellingen) zijn opgeslagen. Dat blokkeert en gaat knellen. Je bent een gelukkig mens, als je een partner treft die door heeft dat daar een stapel aan het ontstaan is. Die je erop bevraagt en erop wijst dat er iets op te ruimen valt. Maar veel fijner is het als je zelf die stapel kunt beheren, als je hem kunt toe eigenen en daar ook de verantwoordellijkheid over kunt nemen.

Dat vergt een nieuwe manier van kijken naar jezelf: TEN EERSTE zul je de 'jury' waarlangs al jouw emoties komen, op staande voet moeten ontslaan. Jouw emoties hebben namelijk helemaal niemand nodig die ze beoordeeld en veroordeeld! Jouw emoties zijn gewoon een deel van jou. Ze zorgen voor ventilatie van je hart en voor échte verbinding met die ander (ja, ook de moeilijke emoties).  

TEN TWEEDE zul je moeten leren om jouw emoties heel bewust te doorvoelen. De mooie, maar zeker ook de pijnlijke. Vaak denken we dat aandacht geven aan pijn, de pijn vergroot. Dat is, zeker op langere termijn, niet waar! Om jouw pijn een plaats te geven, zul je deze eerst serieus moeten nemen en moeten doorvoelen. Meditatie kan hierbij helpen. Tijd nemen om stil te vallen en je bewust te worden van alles wat er leeft in jou. Tijd nemen om in je hart te kijken en te onderzoeken wat er allemaal op jouw stapel ligt. Zelf zoek ik hiervoor een stil plekje op (het liefst in de natuur) en betrek ik God hierbij. Hij weet namelijk precies wat er in mijn hart leeft en wat er op die stapel ligt. Maar je kunt dit doen zoals jij zelf fijn vindt natuurlijk.

TEN DERDE: durf aan die ander te laten zien wat er in je leeft. Juíst omdat al jouw emoties jou maken tot wie je ECHT bent. Lastig? Ja, soms wel. Maar je zult merken dat jouw kwetsbaarheid je pas écht met die ander verbindt. Je zou kunnen beginnen met kleine stapjes. Kies één of twee mensen die je vertouwt en ga eens oefenen met emoties delen die in jouw ogen voorheen op de stapel kwamen te liggen. Kleine, misschien wel minimale emoties. Probeer hierbij om niet die ander als jury te bombarderen. Hij of zij hoeft jouw emoties niet te keuren, niet te bepalen of deze bestaansrecht hebben. Het gaat erom de ander een "kijkje achter de schermen" te geven. Meer niet.

Zelf merk ik dat het een leerproces is. Ik zou soms het liefst een houtversnipperaar inhuren en de hele stapel in één keer versnipperen. Sterker nog: soms zou ik al die emoties eens lekker uit willen zetten. Een isolerend goedje om me heen trekken zodat alles niet zo binnen komt.....Maar zo werkt het niet. Ik blijf gewoon een gevoelsmens en die jury gaat vaak ongemerkt weer op hun plaatsen zitten. Maar bewustwording hiervan is de belangrijkste stap. Als je merkt dat de stapel toch weer steeds groeit en de jury nogal ongehoorzaam is...probeer dan met liefde naar jezelf te kijken. Dit ben jij, dit hoort bij jou. En vind opnieuw de moed om de stapel op te ruimen. Stap voor stap....Ik wens je toe dat je de moed vind om op zo'n manier beter voor jezelf te gaan zorgen.

Herken jij jezelf in het bovenstaande en wil je hulp bij het veranderen van jouw manier van omgaan met emoties? Buitenmens natuurcoaching helpt je graag verder. Natuurcoaching leent zich uitermate goed om naar jezelf te kijken en op een natuurlijke manier aan de slag te gaan met verandering. Welkom!