Blogs

Levenslessen uit de natuur



Leren leven in het nu.

Voordat ik 's morgens aan het werk ga, fiets ik meestal even een stukje mee naar school met mijn jongste zoon. Niet omdat hij dat nog niet zelf kan, maar omdat ik enorm geniet van de frisse wind op mijn gezicht en het beleven van de kakelverse morgen. Een paar dagen geleden was het zo'n prachtige herfstmorgen. De bladeren leken wel in vuur en vlam te staan door de zon die erop scheen en de ochtenddauw hing boven de velden. Voor de terugweg nam ik de langste route die ik kon bedenken, om extra van deze morgen te genieten.

Ik besefte dat ik bij het zien en ervaren van deze schoonheid een gebed zond naar boven: "God; laat de bladeren alstublieft nog wat lánger aan de bomen zitten dit jaar!". Ik moest lachen om mijn eigen gulzigheid en naïviteit. Natuurlijk zullen de bladeren ook dit jaar al snel van goudgeel/rood, naar bruin verkleuren en met de eerste de beste storm loslaten van de boom om weer ruimte te maken voor hun opvolgers. Ik bedacht me dat deze 'gulzigheid' me eigenlijk een beetje in de weg stond om gewoon nú te genieten. Graág zou ik de kunst van het in het hier en nu zijn en écht genieten wat meer onder de knie krijgen. Verlangen naar méer kan dat echt verstoren:

Waarom verlangen naar vakantie bij het voelen van zon op je gezicht en het zien van de blauwe lucht? Waarom hopen dat mijn zoon váker zo zorgzaam voor me is als hij me een dikke knuffel geeft? Wat helpt het me om tijdens een intiem gesprek met mijn vriend te bedenken dat ik dit váker wil? Het haalt me uit het hier en nu en zorgt ervoor dat de 'magie van het moment' aan me voorbij gaat.

Zonde en niet nodig! Leven in het hier en nu is geen goedkoop kunstje. Het is een manier van leven. Mijn lieve vader heeft mij, toen ik adolecent was, al geïnspireerd met zijn interesse voor de Benedictijnse kloosterorde. Een orde van kloosterlingen die de kunst verstaan om écht met aandacht te leven. Het boekje "Een levensregel voor beginners" van Wil Derkse, is hierbij echt een aanrader! Deze week is het alweer 2 jaar geleden dat mijn vader overleed. Een mooi moment om mijn benedictijnse focus weereens op te frissen en het boekje opnieuw open te slaan. Gewoon omdat ik dan weer meer oog krijg voor de schoonheid van mijn heel gewone, maar zo prachtige leven. De natuur is trouwens een prachtige plek om te oefenen. Wellicht voor jou ook de moeite waard? Wil je wat tips over hoe de natuur jou kan leren in het hier en nu te leven? Dat kan! Stuur me gerust even een berichtje. Ik hoop dat het je moois gaat brengen!